Tatry z Kińczyka Bukowskiego

  Tatry z Kińczyka Bukowskiego

GPS:  49.035082, 22.808182  Mapa

Odległość: Wielka Koszysta 202km

                              2026.10.03

Aparat: Nikon d750 + Nikkor 24-120 f/4 + Nikkor 200-500 f/5.6

    Są obserwacje trudne, są bardzo trudne, są takie wręcz niemożliwe..... i jest Kińczyk Bukowski. 

    Od wielu już lat w środowisku dalekich obserwatorów legendarna góra w Bieszczadach, która zamyka temat obserwacji Tatr z Bieszczadów. I to domyka jeszcze jak - jako jedyna daje możliwość przekroczenia 200km w obserwacji Tatr z polskich Bieszczadów. 

    Góra niedostępna - to chyba najlepsze określenie. Niedostępna dla ruchu turystycznego w Bieszczadzkim Parku Narodowym. Wiedzie na nią jedynie droga, którą poruszają się Pogranicznicy - z Przełęczy Bukowskiej, po przez Połoninę Bukowską, aż na jej najwyższe zwieńczenie, czyli Kińczyk. 

    Dzięki swojej niedostępności oraz minimalnemu wpływowi człowieka, okolice Kińczyka to niesamowite ekosystemy o niewiarygodnej wręcz bioróżnorodności. Żyje tu wiele endemitów karpackich - bardzo rzadkich gatunków roślin i zwierząt, które nie niepokojone żyją i mogą się rozwijać. 

    3 października 2026 roku w rejonie Kińczyka, prowadzone były badania dotyczące owadów prostoskrzydłych. To niesamowita grupa owadów, która reprezentowana jest w Polsce przez około 90 różnych gatunków. Od tych bardzo pospolitych, które możemy usłyszeć latem na każdej łące, po te najrzadsze, które występują w bardzo niewielkich obszarach naszego kraju. Do najrzadszych owadów z tej rodziny należy bezsprzecznie zaliczyć Zrówieńki, reprezentowane w Polsce jedynie przez 6 gatunków.

    Przy okazji wykonywanych badań udało się wykonać fotografie otaczających gór.

Połonina Bukowska i droga prowadząca na Kińczyk Bukowski

Niesamowite kolory jesieni na Połoninie Bukowskiej

Tarnica zostaje coraz bardziej z tyłu.

Podejście końcowe na Kińczyk Bukowski

Zajmijmy się celem głównym wyprawy czyli owadami prostoskrzykłymi

Złotawiec krótkoskrzydły (Euthystira brachyptera)

Modliszka zwyczajna (Mantis religiosa)

Złotawiec krótkoskrzydły (Euthystira brachyptera)

Podkrzewin szary (Pholidoptera griseroaptera)

Podłatczyn krótkoskrzydły (Metrioptera brachyptera)

Konik długopokładełkowy (Pseudochorthippus montanus)

Na koniec, zdecydowanie najrzadszy gatunek, Zrówieńka pienińska. Ogromnym zaskoczeniem była obserwacja tego gatunku początkiem października na zboczach Kińczyka.

Zrówieńka pienińska (Isophya pienensis)

Przejdźmy do otaczających nas gór. 

Zacznijmy od polskich Bieszczadów - Gniazda Tarnicy i Halicza:

Zbliżenia na Tarnicę i Krzemień:

Tarnica z Kińczyka Bukowskiego

Krzemień z Kińczyka Bukowskiego

W kierunku Ukrainy, na najbliższym planie Rozsypaniec (nie ten koło Halicza), następnie Opołonek, a dalej za Przełęczą Użocką Bieszczady Wschodnie z Pikujem, a na ostatnim planie Borżawa.

Pikuj, a w oddali Stoj

Zachodzące Słońce stworzyło niesamowity bieszczadzki klimat.

Zachodzące Słońce z Kińczyka Bukowskiego

Słońce zachodzące za Simonką (98km) na Słowacji.

Tuż obok udało się dostrzec masz na Kralovej Holi w Niżnych Tatrach, z odległości 195,5km

Niżne Tatry z Kińczyka Bukowskiego

Po zachodzie Słońca pojawiły się Tatry Wysokie, na początku bardzo zamglone. 

Z każdą minutą jednak coraz lepiej widoczne.

Tatry z Kińczyka Bukowskiego

Tatry z Kińczyka Bukowskiego - najdalsza góra to Wielka Koszysta 202km.

Tatry z Kińczyka Bukowskiego

Zbliżenie na rejon Wielkiej Koszystej

Symulacje

Przebieg linii widzenia od Kińczyka Bukowskiego do Wielkiej Koszystej - oprogramowanie własne autora

Symulacja widoku Tatr z Kińczyka Bukowskiego - oprogramowanie własne autora

Podziękowania

    Obserwacja Tatr z Kińczyka (przy okazji badań owadów prostoskrzydłych) to kolejny kamień milowy. Chciałbym z tego miejsca podziękować Piotrkowi i Sławkowi za bardzo udaną wyprawę. W sumie to Zrówieńce Pienińskiej też.